Aşıların, hastalık yapma yetenekleri olmasa da aşı uygulanan vücut gerçekten hastalık ile karşılaşmış gibi davranır ve önlem almaya başlar. Mikropları öldürmekle görevli hücreler ve koruyucu antikor salgılayan hücreler aşı yoluyla verilen hastalık etkenini tanır ve diğer tüm koruyucu sistemleri harekete geçirir. Aşı ile verilen ve hastalık yapıcı özelliği olmayan etkeni yok edilirken tüm özellikleri hafızaya alınır. Vücut daha sonra gerçek hastalık etkeni ile karşılaştığında özelliklerini hemen hatırlayarak hastalık oluşturmasına fırsat vermeden yok eder.

Canlı aşılar ile vücuda verilen mikroorganizmalar çoğalmaya başlar. Ama zayıflatılmış olduklarından üremeleri hastalıkla sonuçlanmaz veya çok hafif belirtiler gelişir. Sonuçta gerçek mikropların meydana getirdiğine benzer bir bağışıklık ortaya çıkar. Ölü ve toksoid (zehir) aşılar hastalık belirtilerine yol açmaz ama vücutta bunlara karşı antikor üretilir. Çocukların bağışıklık sistemi, bebeklik döneminde tam gelişmediği için bazı aşıların belirli aralıklarla tekrarlanması gerekmektedir. Örneğin; difteri, tetanos, boğmaca(karma) aşıları ile çocuk felci aşısının ve çocukluk çağı menenjit aşısının (hib) birer ay arayla üç kez yapılması ve son dozdan bir yıl sonrası hatırlatma( Rapel ) dozu daha yapılması gerekmektedir.